Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Οταν (δεν) ζεις για τη ζωή

Οταν (δεν) ζεις για τη ζωή
Ηταν δεν Ηταν στα ‘80. Με το µικρό µουστάκι και το παλιό Καντέτ. Μετην παραδοσιακή τραγιάσκα και την αυτοπεποίθηση µιας υπερήφανης αλλά µατωµένης γενιάς. Το κηδειόσηµο στη γέρικη µονοκατοικία µε συγκλόνισε. Ζούσαµε πάνω από 15χρόνια δίπλααλλά δενµιλήσαµε ποτέ. Ούτεµια καληµέρα. Εγώ σε µιατεράστια πολυκατοικία µε τη µοναξιά και την τηλεόραση για χορηγούς και αυτός σεένα χαµόσπιτο µε κληµαταριές και µπουκαµβίλιες. Στενοχωρήθηκα. Πικράθηκα στ’ αλήθεια. Η ζωή µας έχει περάσει πλέονστη διάσταση της αδιέξοδης ρουτίνας. Ξέρουµε ότιαντί για γράµµατα θα βρούµε λογαριασµούς. Φοβόµαστε τις ληστείες. Και όχι µόνον. «Τρέµουµε» τις αρρώστιες καιτον θάνατο.∆εν έχουµεαντιστάσεις. Ούτε αντοχές. Η εθνική µας κατάθλιψη έχει σχέση µετο Μνηµόνιο, τις άγριες περικοπές σε µισθούς και συντάξεις, µε την ανεργία των παιδιών µας, µε τα ληγµένα «θέλω». Ζωή χωρίς προοπτική. Θυσίες χωρίς αντίκρυσµα σε ένα χρεοκοπηµένο πολιτικό σύστηµα. Οι επιθυµίες αντικαταστάθηκαν από τους εφιάλτες της καθηµερινότητας. Οµήρους µάς πήρανε τα χρόνια. Κοιµόµαστε και ξυπνάµε µε αδιέξοδα. Και προσποιούµαστε ότι ζούµε καλά για να µη µας σχολιάζει ο διπλανός. Ο φθόνος ριζωµένος στις ψυχές. Ο ένας βγάζει το µάτι του άλλου. Καλύτερα να ζούµε ένα όνειρο, γιατίαπό την αλήθεια και την πραγµατικότητα της καθηµερινής ζωής δεν µπορεί να γίνει πλέον κάποιος ευτυχισµένος.
n Και να πώς τελείωνα σε ένα σηµείωµα που έγραψα για τον ίδιο πριν από χρόνια, µε τίτλο: «Οταν ζεις για τη ζωή»: «Είµαι σίγουρος ότι ο συµπαθής συνταξιούχος της διπλανής µονοκατοικίας δεν έχει τέτοια προβλήµατα. Ξέρει να ζει ήρεµος, µε χαµόγελο, µε αξίες, µε αξιοπρέπεια, µε σεβασµό στο περιβάλλον. Ζει για τηζωή. Αλλωστε, γι’ αυτό δεν ενδίδει στα εκατοµµύρια των µεγαλοεργολάβων για να γκρεµιστεί το σπίτι του. Γι’ αυτό είναι οάνθρωπος που όλοι ζηλεύουµε στην πολυκατοικία µας αλλά ποτέ δεν θα τον ακολουθήσουµε. Ποτέ δεν θα του µοιάσουµε».
Καληνύχτα (για πάντα), αξέχαστε γείτονα. (ΤΑ ΝΕΑ-26/01/2011).

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Είναι στο χέρι μας να ζούμε και να χαιρόμαστε τη ζωή,και να βοηθάμε ο ένας τον άλλο,για να επιβιώσουμε, όπως αλληλοϋποστηρίζονταν οι άνθρωποι παλιά,αρκεί να μην είναι το μόνο πράγμα που επιθυμούμε ΄΄να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα΄΄, όπως είπε και ο Χριστόδουλος. Ας παραδειγματιστούμε από τους Τούρκους γειτόνους μας, που οι έμποροι δεν τρέχουν να δανειστούν από τις τράπεζες όταν έχουν ανάγκη, αλλά στηρίζουν και βοηθούν ο ένας τον άλλον για να επιβιώσουν.

Δημοφιλείς αναρτήσεις