ΗΛΙΑΣ ΠΑΝ.ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ

 10  ΜΑΙΟΥ-ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

--------------------------------------------

ΜΑΝΑ ΜΟΥ.

Ανήσυχη σε είδα χτές το βράδυ,
στο όνειρο που ήρθες σαν ψυχή,
στο πρόσωπο που έδωσες το χάδι
όπως όταν ήμουνα παιδί.

Γλύστρισες σαν Μάης στο σεντόνι
και μούπες σ΄αγαπώ πάρα πολύ,
σε βλέπω στη Λευκάδα στο μπαλκόνι,
ψυχή μου, εσύ μου έδωσες ζωή.

Στάθηκες ψηλά και ηρωίδα
μεγάλωσες στη φτώχεια δυό παιδιά,
νηφάλια σε κάθε καταιγίδα
άνθρωπος , συναίσθημα, καρδιά.

Μανούλα μου γλυκειά και λατρεμένη
μου λείπεις κάθε μέρα και πονώ,
σε όση μου ζωή που απομένει
για σένα όλα λένε σ΄αγαπώ.

ΗΛΙΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ

ΥΓ: ΕΥΣΤΡΑΤΙΑ ΓΕΩΡΓΑΚΗ(ΛΕΥΚΑΔΑ 1930- ΛΕΥΚΑΔΑ 2017).
---------------------------------------------------------------------------

Η ΜΑΝΑ Η ΛΕΥΚΑΔΙΤΙΣΣΑ

Η μάνα η Λευκαδίτισσα. Τη βλέπω στις αλυκές να σηκώνει ξυπόλυτη, σε μια ποδολόγα, αλάτι στο κεφάλι της. Κόντρα στη φτώχεια. Με αντίσταση στην απόγνωση. Πικραμένη από τη μοίρα. Αλλά με δύναμη. Με υπομονή. Με πλοηγό την αμόλυντη ψυχή της. Τη βλέπω στην Καρυά, νύφη στο χωριάτικο γάμο με αυτή την αρχοντική λευκαδίτικη φορεσιά, τη μεγαλοπρεπή. Να κεντάει με καρτερικότητα και φαντασία. Με παραδειγματική απλότητα. Να κουβαλάει το νερό με τον τέντζερη στο κεφάλι με δεξιοτεχνία. Με θάρρος.
Τη βλέπω στα αμπέλια να σκάβει με αντρίκεια δύναμη, στα χωράφια, στα αλώνια, στον αργαλειό. Στους Σφακιώτες, στα Χορτάτα, στον Αη-Πέτρο, στην Εξάνθεια. Τη βλέπω στους βόλτους στην Εγκλουβή, στα μελίσσια στο Αθάνι, στις ψαρόβαρκες στα Σύβοτα, στη Λυγιά.
Τη βλέπω παντού. Να ανάβει με ευλάβεια, με φροντίδα το καντήλι στο εικονοστάσι. Η αρχόντισσα της παράδοσης. Με τα περίσσια αποθέματα ψυχής για να προκόψουν τα παιδιά της, τα βλαστάρια της. Η μάνα η Λευκαδίτισσα. Τη βλέπω στη Χώρα να αναστενάζει πίσω από τα παραθυρόφυλλα, να κλαίει μαζί με τη βροχή πάνω στον τσίγκο. Ν` ασβεστώνει το καντούνι του Πουλιού, στην Αγία Παρασκευή, στην Αγία Κάρα, στον πίσω Μόλο. Να περιμένει με καρτερικότητα τον ψαρά, τον άντρα της, μέχρι τα χαράματα. Να ρίχνει μεγαλοβδομαδιάτικα το "κομμάτι".
Και με το κουράγιο συνοδοιπόρο να παίρνει το δρόμο για τον ελαιώνα, στην Απόλπαινα για να αναρωτηθεί γιατί τόσοι σταυροί νέων ανθρώπων καρφωμένοι στο χώμα. Τη βλέπω στο Σπαρτοχώρι να αγναντεύει αναστενάζοντας τη θάλασσα, περιμένοντας τον γιο της, τον άντρα της από τα καράβια. Κι ένα δάκρυ να κυλάει στο αυλακωμένο της πρόσωπο. Το χαρακωμένο από τις πίκρες. Και με τα ροζιασμένα χέρια της να σκουπίζει τα δάκρυα. Η μάνα, η Λευκαδίτισσα.
Τη βλέπω να σταυροκοπιέται στην Κυρά-Φανερωμένη. Να ανάβει το κεράκι δίπλα στα πολυκαιρισμένα τάματα που έμειναν για να θυμίζουν πως η ψυχή, το κουράγιο, η δύναμη είναι συνυφασμένες με τη μάνα. Τη μάνα με το πονεμένο βλέμμα στον ουρανό. Το βλέμμα της απόγνωσης. Το πανωτόκι στην πίκρα.
Η μάνα, η Λευκαδίτισσα. Η μάνα μας!!!

(από το  βιβλίο του ΗΛΙΑ Π. ΓΕΩΡΓΑΚΗ -''ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ''- εκδόσεις ΚΑΜΠΥΛΗ).