Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΛΛΑΣ ΣΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ ΣΤΙΣ 30/8/1964.
(Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ).
---------------------------------------------------------
ΔΕΣ ΒΙΝΤΕΟ :
-----------------------------------------------------------------
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, πριν 62 χρόνια , στις 30/8/1964 ,η Μαρία Κάλλας μένει με τον Αριστοτέλη Ωνάση στο Σκορπιό. Βρέθηκαν στην Λευκάδα για να παρακολουθήσουν τις’’ Γιορτές Λόγου και Τέχνης’’ που διοργανώνονται στο νησί απ’ το 1955. Κάποια στιγμή, ευρισκόμενη στην πρώτη σειρά των επισήμων, η Κάλλας, μετά κι από αμέτρητες πιέσεις , ανέβηκε στη σκηνή.
Tραγούδησε την άρια “voi lo sapete o mamma” από την Cavalleria Rusticana του Μascagni.Hταν η τελευταία φορά που η κορυφαία σοπράνο όλων των εποχών τραγούδησε στην Ελλάδα.Την συνόδεψε στο πιάνο τελείως απροετοίμαστος ο 18χρονος τότε μαθητής του Ωδείου και καταξιωμένος-αξέχαστος- συνθέτης, Κυριάκος Σφέτσας (1945-2026) ο οποίος ‘’έφυγε’ πρόσφατα από τη ζωή .
Γράφει χαρακτηριστικά για την ιστορική αυτή εμφάνιση, το ρεπορτάζ του γνωστού περιοδικού της εποχής, ‘’Ντομινό’’:
«Όταν τελείωσε, οι 7.000 άνθρωποι που είχαν μαζευτεί στην πλατεία και κρεμαστεί στα μπαλκόνια, έμειναν βουβοί… Δεν ακούγονταν μύγα να πετά… Η Μαρία Κάλλας έμεινε και εκείνη καρφωμένη στην θέση της ακίνητη… Από τα μάτια της έτρεχαν δάκρυα κι έβρεχαν τα μάγουλα της… Ξαφνικά, ξέσπασε ένα ομαδικό χειροκρότημα που αντήχησε στον ουρανό… Όταν κατέβηκε από το πάλκο, αποθεώθηκε. Έσκυβαν και της φιλούσαν τα γόνατα. Ένα γέρος Λευκαδίτης, ξεκρέμασε από το σπίτι του ένα παλιό κλουβί μ’ ένα καναρίνι που είχε και της το πρόσφερε. Στιγμές μεγάλης συγκίνησης, που χάρισε και που τις μοιράστηκε η Κάλλας με του ταπεινούς νησιώτες. Το δώρο της, θα μείνει αξέχαστο… Και στο χρυσοποίκιλτο γιώτ, η «Χριστίνα» είχε κρεμαστεί σε περίοπτη θέση, το κλουβί με το καναρίνι…»
Και να τι είπε αργότερα για το γεγονός αυτό ο αείμνηστος συνθέτης Κυριάκος Σφέτσας:
“Η νεκρική σιγή που απλώθηκε όταν ανεβήκαμε στο πάλκο ήταν η συγκλονιστικότερη μουσική παύση που έχω νιώσει. Ως να ‘ρχεται ένας κρυφός αέρας να σε πάρει για κάποιο άγνωστο όνειρο. Ξεχύθηκαν βελούδινοι ήχοι και μάγεψαν τα νερά του Ιονίου. Κι έφεραν σε όλους την κάθαρση που μόνο ανείπωτα γεγονότα μπορούν να φέρουν. Ο κόσμος παραληρώντας συνόδεψε την Μαρία μέχρι το λιμάνι. Εγώ εισπράττοντας μερικά απωθητικά μπράβο εξαφανίστηκα ως αριθμός μέσα στις χιλιάδες.
Θυμάμαι απλά την μελαγχολία μου και την μοναξιά μου. Θυμάμαι ότι το απρόσμενο όνειρο κράτησε πολύ λίγο και πως ξαναβρέθηκα πίσω στην πραγματικότητα. Κρατούσα την αίσθηση από το φιλί που μου ‘δωσε στο μάγουλο και τον ερωτισμό που ένιωσα όταν ακούμπησα τα γυμνά της μπράτσα…
“Τι ήταν παιδάκι μου αυτή η φωνή;” με ρώτησε από το κατώφλι της πόρτας όπου μεσάνυχτα υπνοβατούσε μια γριούλα. Η φωνή της Μαρίας ως μαγική ξεπερνούσε τα φυσικά όρια… Υπολόγισα τα οχτακόσια μέτρα απόστασης και ανατρίχιασα…”
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Η Μαρία Κάλλας διάλεξε την άρια από την Cavalleria Rusticana του αγαπημένου της Pietro Masgani “Voi lo spaete, o mamma”
Το λιμπρέτο είναι το εξής:
Voi lo sapete, o mamma Γνωρίζεις, μαμά, ότι
Prima d’andar soldato, πριν φύγει για στρατιώτης
Turiddu aveva a Lola ο Turiddu ορκίστηκε στη Lola
Eterna fè giurato. ότι θα είναι για πάντα πιστός.
Tornò, la seppe sposa; Όταν γύρισε όμως, τη βρήκε παντρεμένη
E con un nuovo amore με έναν καινούργιο έρωτα.
Volle spegner la fiamma Ήθελε να σβήσει τη φλόγα
Che gli bruciava il core: που έκαιγε στην καρδιά του:
M’amò, l’amai. Με αγάπησε, τον αγάπησα.
Quell’invidia d’ogni delizia Εκείνη, ζήλεψε την ευτυχία μου,
mia,
Del suo sposo dimentica, ξεχασμένη από τον σύζυγό της,
Arse di gelosia… με την κάψα της ζήλιας,
Me l’ha rapito… τον έκλεψε από μένα.
Priva dell’onor mio rimango: Έμεινα ατιμασμένη:
Lola e Turiddu s’amano, Η Lola και ο Turiddu αγαπιούνται,
Io piango, io piango! κι εγώ κλαίω, κλαίω ! 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου