ΓΙΟΡΤΙΝΟ
Σε καύσωνα με
βρήκε
η γιορτή μου
μέσα σε λαχτάρες
και φωτιές,
στο τέρμα η
υπομονή μου
θέλω επειγόντως
διακοπές.
----------------------------------
Χάσαμε τον
Φρούφαλο το Λία
‘ηταν φοβερός,
ολο μ’΄αστεια
χάθηκε μαζί του
κι η Λευκάδα
απώλεια κι αυτή
για την Ελλάδα.
----------------------------
‘Αλλαξε της ζωής
ο χάρτης
Αμύνεσθαι όλοι
περί πάρτης,
χάθηκαν οι φίλοι
στέγνωσαν τα
χείλη.
--------------------------------
Θεέ μου που να
γείρω,
ζούμε με τα χάπια
έχασα τον ύπνο
μου
κοινωνία σάπια.
-----------------------
Χάθηκαν οι ώμοι
τον πόνο μας να
πούμε,
κανένας δεν μας
σώνει
κατά λάθος ζούμε.
----------
΄Εχω λάθος όνομα,
το ξέρω
''τρελός νονός σε
βάφτισε Ηλία'',
μέσα μου όμως
υποφέρω,
είναι μία θλιμένη
ιστορία.
--------------------------------------
Ο Φρούφαλος* με
βάφτισε ο Λίας
γύρω στα ’60 το
βαφτίσι,
πήρα λάθος
όνομα…διά βίας,
έπρεπε να με
πούν: Διονύση.
------
‘Εγινε μεγάλη
φασαρία
έσπασαν σταυροί
και μανουάλια,
σούσουρο τρελό
στην εκκλησία,
νεύρα είχαν όλοι,
κι ήταν χάλια.
-----------------------------------
Πέθανε ο παπούς
μου, ο Διονύσης
δεν πήρα τ’
‘ονομά του, κι ήταν κρίμα
πρέπει εθιμικά να
τον τιμήσεις
μου είπαν όλοι,
και ξεκίνα.
------------------------------------
Σκέφτομαι σ΄ ένα
μου εγγόνι
να σβύσω αυτό που
με πληγώνει
Διονύσης, ίσως
Διονυσία,
είναι εξιλέωση,
Ηλία.
------
Ελπίζω και σ΄
εκείνο το βαφτίσι
‘’τρελός’’ νονός
μήπως βρεί αιτία ,
κι αντί να τον
πεί Διονύση
να βγάλει το
παιδί, πάλι, Ηλία!!!
ΗΛΙΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ
--------------------------------------
ΠΩΣ ΠΗΡΑ ΛΑΘΟΣ
ΟΝΟΜΑ
Βρισκόμαστε στη
δεκαετία του 1960 με όλη την καταπληκτική παρέα των.. εντιμότατων μπρανέλλων
στα ντουζένια τους. Το "Πάνθεον" στις φλόγες με τα φαρομανητά και τα
αμπωξίδια. Ατελείωτες οι ιστορίες, οι φάρσες και τα καλαμπούρια. Φοβεροί τύποι.
Κι αυτή ήταν η ιδιαιτερότητα των μπρανέλων. Το χιούμορ, ο αυτοσαρκασμός, η
διαφορετική προσέγγιση της ζωής, ο ιδιόρρυθμος τρόπος σκέψης. Παρά τη φτώχεια
και τις κακουχίες.
Αλήθεια και ποιός
δεν θυμάται τον Ταγέα και τον Μπίρια? Ο Γεράσιμος καλόκαρδος και μεγάλη ψυχή -
είχε ένα καροτσίνι τη Σούζη -και σύχναζε στου 'Μύτα'. Ο Σταύρος ο Ταγέας φώναζε
"Αβάρααα!".
Και ποιος δεν
θυμάται τον Αντρέα τον Όπερα ή Ριγολέτο (που έσπρωχνε το καροτσινι του
σφυρίζοντας ριγολέτο) τον μπάρμπα Αντρέα με τα γλυκά του, τον Βαλαμόντε
(Κοκονιώρο) με τις διαλέξεις, τον αξέχαστο Βούλη Βρεττο, τον Μπολσεβίκο, το
Ζακχαίο, τον Σεραφείμ, το φοβερό Ζαχαρή με τις φάρσες του, το Γιάννη το Δεσύλα,
τον Άγγελο τον παταλέα, τον Σπυραντωνη, το Νιονο τον Πατσά. Ατέλειωτη η λίστα:
ο Σπύρος Φίλιππας Πανάγος, ο Μαλιαρής, ο Μανούδης, ο Τσίνας, ο Ερμόλαος
Σκεπετάρης, ο Κονίας, ο Γιάννης Αθηνιώτης, ο Λιζας, ο Μπαμπάρος, ο Μούρτας, ο
Μπατίστας, ο Κορομλέος, ο Πάπιος (με το ιστορικό καφενείο στην Κουζουντελη), ο
Πούλος, ο Μπολσεβίκος, ο Νιόνιος ο Σοροκρασής, ο Καρύδης ("ω δρόμο
πατέρα"), ο Λιωρης με την παράγκα του, ο Αντώνης Κανιός, ο καθηγητής
Μανούδης, ο Γούρμος, ο Γιάννης ο Σπρομήλιος, ο Νίκος ο Μανιώρος, ο Φωτάκιας, ο
Χαμπέος, ο Καρκαλίτσος, ο Λέτσος, ο Τζεβελέκης, ο Κουφάκιας,ο Καλίστρατος,οι
Κωτσολαίοι. Και τόσοι άλλοι.
‘Ηταν η εποχή που
εβγαιναν τα χάβαρα στο Κάστρο, οι αυγωμ'ενοι παγούροι στο Ιβάρι, η ψιλή γαρίδα
και οι καποσάντες, πριν τους εξαφανίσει η μόλυνση. Με το πέραμα της Βέρας, τις
αλυκές και τα μονόξυλα. Ο 'Γλάρος'΄, η "Λουτσίντα', το 'Πάτραι' και η "Πύλαρος".
Ο Κουτσινής, ο Μπελεμές, ο Μουτρούκαλης. Τα κουρεία με τα μαντολάτα και τα μονά
-ζυγά, ο Κουφάκιας με τον περίφημο πατσά.
΄’Ηταν η η εποχή
που το αμπαλί σημάδευε την ιδιαιτερότητα της Λευκάδας. Ο Γιάννης ο Κάλιας, ο
Αλέκος Μπουρσινός, ο ανεπανάληπτος Σπύρος Ανυφαντής (Μπρούμης), ο Γαγάς, ο
Τάσος Βαγενάς, ο Χρήστος Τετράδης, ο Κώστας Ματαράγκας, ο Τασος Δρακόπουλος, ο
Πάνος Καραβίας-Κοντοπίθιας, ο Φάνης Ανυφαντής (Μπρούμης), ο Νίκος Σάντας, ο
Νίκος Κατωχιανός-Σφυρής, ο Μεμάς Τζεφρώνης-‘Αλογος, ο Βασίλης Κάλλιας, ο
Φανούρης Μήτσουρας και τόσοι άλλοι.
Λοιπόν που λέτε,
ο πατέρας μου ο αλησμόνητος Πάνος ο Λαμπούρης- ένας φτωχός ψαράς βιοπαλαιστής-
και ο παπούς μου ο Νιόνιος, ενας ταπεινός μεροκαματιάρης, συμφώνησαν το 1961 με
τον Ηλία Λογοθέτη-Φρούφαλο-τον μεγάλο Λευκαδίτη ηθοποιό- (στα 23 του τότε), να
με βαφτίσουν. Προηγήθηκε απο τον ιδιο η κουμπαριά με τους γονείς μου. Στον Αγιο
Νικόλαο, λοιπόν, το μυστήριο, ολα τελειωμένα και έτοιμα. Το όνομα του
μωρού-φυσικά Διονυσης-αγόρι και το πρώτο παιδί ο υπογράφων, μην τον βασκάνουμε.
‘Αρχισε το
μυστήριο. 'Και το ονομα αυτού;" ρωτάει ο παπάς:
- 'Ηλίας,
Ηλίας!!! ' φωνάζει με σεντόρεια φωνή ο Φρούφαλος.
Παγωμάρα και
σιωπή μέσα στην εκκλησία.
- "Ηλιας',
λέει και ο παπάς και να η... κατάδυση στην κολυμπήθρα.
Καταλαβαίνει
κανείς τι εγινε μετά. Τα μουτσουφλίδια (σ.σ. χαστούκια) και τα βρισίδια που
ακολούθησαν. Ο παπούς μου το "έλαβε βαρέως'.
'Δεν ξέρω... Ηταν
μια αύρα, κάποια μυστική φωνή με ώθησε και με παρέσυρε", απολογ’ηθηκε ο
αξέχαστος νονός μου. ‘Ενας αγαπημένος, λατρεμένος, άνθρωπος και ηθοποιός. Και
σπουδαίος Λευκαδολάτρης.
Κατά λάθος,
Ηλίας, λοιπόν.Αλλά ένα τόσο όμορφο λάθος…
-----------------------------------
ΣΗΜ: ΦΡΟΥΦΑΛΟΣ-ΤΟ
ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΗΛΙΑ ΛΟΓΟΘΕΤΗ ΣΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ.